2 comments

Het is weer zover. Het één van die avonden waarop ik met mijn benen gekruist op de bank lig met een kussen onder mijn nek, een boek (die ik tegenwoordig uit lees) en wat versnaperingen. Eindelijk, na een lange intensieve dag een beetje tijd voor mezelf. Ik kijk om mij heen en zie dat de woonkamer een bende is. Onverschillig haal ik mijn schouders op. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt de bende nu op te ruimen. Ik kijk wel uit. Vandaag was lang en intensief en nu is het tijd voor ‘me-time’. Morgen weer een dag. Er zijn op dit moment maar een aantal dingen die tellen. Ik. Mijn bank. Het kussen onder mijn nek. De versnaperingen……..en mijn boek.

Ik sta op het punt mijn boek in te duiken en kan dit ontspan moment eindelijk omarmen. Terwijl mijn 1-jarige zoon – die mijn kampioen is op het gebied van het perfecte slaapritme – heerlijk aan het slapen is, hoor ik in de verte geritsel en geroezemoes. Het zijn z’n zussen die het op de één of andere manier een geschikt moment vinden om even een theekransje te houden. Ik vraag mij oprecht af of ze NIET door hebben dat hun gefluister voor mij in de woonkamer duidelijk te horen is. Op een paar zinnetjes na kan ik hun hele gesprek verstaan. Ik vecht tegen het opborrelende gevoel van irritatie en probeer het star te negeren. ‘Als ik me ervoor afsluit, kan ik mij weer concerteren’ zeg ik tegen mezelf.  Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en probeer tot 10 te tellen. 1….2…..3……4…….ik word ruw onderbroken door een harde knal gevolgd door gegiechel. Ik denk dat er een boek op de grond is gevallen. Of een pop, of een ander stuk speelgoed. Ik weet het niet. Er viel iets op de grond en het haalde mij direct uit mijn ‘zen-moment’. Ik spring op en terwijl ik met grote passen naar de kamer loop probeer ik mijzelf te kalmeren. ‘If you want peace, be peace’ herhaal ik stilletjes in mezelf.  Mijn mantra, sinds ik ‘One day my soul just opened up’ van Iyanla Vanzant uit heb.

Eenmaal in de kamer aangekomen tref ik mijn jongste dochter half hangend op de trap van het stapelbed aan. Ze lag dus stiekem bij haar zus in bed, hoorde mijn voetstappen en was nét niet snel genoeg voor haar  ‘doen-alsof-ik slaap’-performance. Haar zus lag schuin op haar eigen bed, kneep haar ogen strak dicht en deed haar uiterste best haar lach in te houden. Ik voelde mezelf warm worden van binnen en ademde gecontroleerd terwijl ik met mijn meest bedeesde stem zei: ‘Dit is nu de laatste keer dat ik jullie waarschuw. Ik wil  jullie niet meer horen. Ga slapen!’. Mijn stem schoot ietwat de lucht in toen ik ze vriendelijk doch dringen verzocht te gaan slapen, maar ik vond dat ik mezelf toch redelijk onder controle had gehouden. Voldaan geef ik mezelf een schouderklopje. Mind You. Ik heb ze de afgelopen 2 uur al regelmatig moeten waarschuwen, zonder dat ik hierbij mijn geduld heb verloren. Ik heb jullie al eerder vertelt how I am trying to better my life. Ik probeer de ongeduldige en  schreeuwende moeder de mond te snoeren en ook al maken deze 2 mormels mij het niet perse makkelijk. I’m putting up a fight.

Het houdt niet op. Niet van zelf.

Het is stil. Tevreden loop ik terug naar de woonkamer en neem ik mijn positie weer op de bank. Nét wanneer ik weggezogen word in het spannende verhaal hoor ik voetstapjes. Mijn oudste dochter staat bij de woonkamerdeur naar me te kijken. ‘Ik moet plassen mama’ zegt ze met een uitgestreken gezicht. I’m like…..loop gewoon naar de wc, ga plassen, en loop weer terug naar je bed. Die tussenstop bij de woonkamer was niet nodig geweest, maar oké meid doe je ding. Infiltreer maar gewoon in mijn kostbare tijd, geeft niet…..ik slik dit wel even weg. Nog geen 5 minuten later volgt haar kleine zusje. Ze loopt naar me toe, kijkt me schaapachtig aan en zegt ‘mama, ik kan niet slapen’. Ik adem weer in en vraag haar wat we ook al weer doen wanneer we niet kunnen slapen. ‘Wat mag er allemaal wél’? Ze klimt op m’n been en zegt:’ Uuuhmmm…. je mag wél blijven liggen en wél aan vlindertjes en leuke dingen denken.’ Goed zo Yanira, ga maar liggen en denken aan de leuke dag die we morgen gaan hebben okay’? Ze knuffelt me en sjokt op haar elfendertigste terug naar haar kamer.

I’m about to loose my cool

Niet lang daarna hoor ik weer een hoop geluiden uit de slaapkamer komen. At this point kook ik. Ik krijg een flash forward van hoe ik stampvoetend naar de kamer loop en tekeer ga tegen mijn kleine terroristjes. ‘Het is verdikkeme bijna 22 uur. Ik ben notabene meer van de helft van MIJN dag met JULLIE bezig geweest. (Ja je leest het goed, ik zei míjn dag ja). Oké, ik geef toe dat toen jullie in het park aan het spelen waren ik natuurlijk haast niet naar jullie hoefde om te kijken, want jullie zijn inmiddels flink genoeg om zelf van de glijbaan af te sjezen – maar dat is niet het punt. Het punt is dat jullie de hele dag de tijd hebben gehad om te klimmen, te klauwteren, te spelen en te springen. Jullie mochten lawaai maken, zingen, dansen en schreeuwen. Het is de bedoeling dat jullie nu zodanig uitgeput zijn, dat jullie als een blok in slaap vallen en mij een klein uurtje gunnen om tot mezelf te komen. Dat is de afspraak!’

These cute faces, dont let them fool you 🙂

In mijn hoofd kijken ze mij na deze rant  beide geschokt, maar begripvol aan. Ze knikken instemmend, zeggen sorry mama en gaan braaf slapen. Dat is wat er in mijn hoofd gebeurt. In de realiteit blijft mijn betoog slechts een gedachtewolk en schreeuw ik een aantal keer ‘STILLLLL’ vanuit de woonkamer. Het houdt nog ongeveer een uur aan. Gefrustreerd leg ik mijn boek naast me neer, pak ik mijn telefoon en start ik candy crush op. Uiteindelijk ga ik deze avond naar bed zonder ook maar één hoofdstuk verder te zijn en had ik net zo goed die bende kunnen opruimen.

Hashtag Momlife?

 

 

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

2 Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge