Ik hield niet genoeg van mezelf. Ik wilde de harde waarheid niet onder ogen zien, maar ik had geen keus. Ik hield niet genoeg van mezelf…….

Dit was een pijnlijke ontdekking. Mezelf in de spiegel aankijken en deze realiteit accepteren was een bittere pil om te slikken. Ik kan me nog goed herinneren dat ik mezelf aankeek in de spiegel en tot het besef kwam dat ik niet blij was met de vrouw die ik terug zag kijken. Ze was gebroken. Haar gezin lag uit elkaar, ze was een slechte en ongeduldige moeder, ze had haar huishouden niet onder controle en ze had niets bereikt in het leven (geen diploma en nog steeds geen vaste baan). Op alle gebieden waarop ze tekort kon schieten, schoot ze te kort. Ik was niet klaar om deze confrontatie met mijn spiegelbeeld aan te gaan en keek weg.

Klik hier om ‘part 1’ te lezen

Klik hier om ‘part 2’ te lezen

Intuïtie

Flashback naar februari 2018……..Inmiddels zat ik ruim 2 maanden thuis en ik voelde de muren op mij afkomen. Ik zat in de WW en had te veel tijd om na te denken. De meeste tijd spendeerde ik in mijn hoofd en daar speelde zich van alles af. ´Je bent mislukt´ klonk het hardst, want ik was ervan overtuigd dat alles mijn schuld was. Alles. Ik had immers aangevoeld dat mijn relatie stuk liep, maar ik heb alle signalen genegeerd. Het gebrek aan zelfliefde is het hoogst als je besluit om je eigen intuïtie voor lief te nemen. Ik had beter moeten weten. Ik dwaalde in gedachten vaak af naar de laatste maanden van mijn relatie. De periode waarin ik krampachtig vast bleef blijf houden aan de illusie van ´ze leefden nog lang en gelukkig´. Het sprookje had mij dusdanig onder controle dat ik weigerde te kijken naar wat er dik boven op lag. We gingen het niet halen tot de eindstreep. Ik hield te veel van hem om datgene wat ik dacht dat voorbestemd was los te laten. Mijn liefde voor dat idee was meer dan de liefde voor mezelf.

Het was een ongelooflijke strijd in mijn hoofd. Ergens kon ik niet geloven dat de liefde voor mezelf al die tijd zo minimaal was geweest. Ik snapte niet hoe ik in staat was geweest mijzelf daarmee weg te laten komen. Ik twijfelde hoe zichtbaar dit gebrek aan zelfliefde was geweest en op welke gebieden dit zich dan allemaal had geuit. Ik kwam tot de ontdekking dat dit veel dieper ging dan alleen mijn relatie. Het beëindigen hiervan was achteraf gezien wel het begin van diepere connectie met mijn eigen intuïtie.

Get up, dress up, show up

Zoals in de vorige 2 delen beschreven was ik niet van plan mij te laten kennen. Ik was mezelf helemaal kwijtgeraakt in het beeld van hoe het moest zijn en vond het moeilijk de weg terug naar mezelf te starten. ´Wie was ik zonder hem´? Een vraag die ik toen nog niet kon beantwoorden. Dat het nu in werkelijkheid anders was, kon ik nog niet helemaal verwerken en in mijn achterhoofd besloot ik dat ik er nog niet mee wilde dealen. Ermee dealen wilde zeggen dat ik ruimte open liet om in te storten and it was my duty as a mom to keep it together. Op mijn manier deed ik dat, maar eigenlijk zat ik er in die periode gewoon behoorlijk doorheen. Hoe zwaar ik het echter ook had en hoe klote ik me ook voelde, met mijn pokerface op bleef ik doorgaan, al wilde het zeggen dat ik mezelf hiermee voorbij zou gaan. Het was een mechanisme dat ik mijzelf had aangeleerd en ik was er super goed in geworden.

Omgaan met de situatie in general is vooral in het begin enorm zoeken geweest, maar omwille van de kinderen was het streven naar een goede verstandhouding voor zowel mij als hun vader een belangrijk punt. We deden wat we konden om er het beste van te maken, maar het bleef natuurlijk ontzettend zwaar. Afspraken maken over de kinderen maakte het allemaal zo serieus. De situatie was natuurlijk ook erg serieus, maar omdat ik toen nog in ´ontkenning van de realiteit´ was, vond ik het lastig om uit mijn eigen illusie te stappen. Ik betrapte mezelf op vluchtgedrag, maar ik keek ongestoord toe.

De weekenden dat mijn kinderen bij hun vader bleven slapen ontvluchtte ik mijn huis. Alleen in de stilte zijn vond ik vreselijk, dus ik sliep om het weekend bij mijn zusje en overdag vond ik altijd wel iets te doen. Als ik maar onder de mensen was en niet bezig hoefde te zijn met de feiten. Ik kan me een paar events herinneren waar het letterlijk onzichtbaar was hoe slecht het eigenlijk écht met me ging. ´No matter how you feel, get up, dress up and show up´!

Ik luister liever..

De opborrelende drang om mezelf bij elkaar te rapen was zich langzaam naar de oppervlakte toe aan het banen. Als ik niet aan het vluchten was, besteedde ik mijn overvloed aan vrije tijd aan het bekijken en beluisteren van zoveel mogelijk dingen met een positieve lading. De luisterboeken app ´Storytel´ heeft in deze periode veel voor mij betekend en ook Youtube krijgt credits in mijn weg terug naar mezelf. Video´s van o.a. Lisa Nichols en Iyanla Vanzant hebben op een (toen nog) onderbewust niveau veel met mijn manier van denken gedaan. Ik had nog een lange weg te gaan, maar ik ben tot op de dag van vandaag dankbaar dat ik hier in mijn meest donkere periode naar greep. Het heeft mijn koers richting echte kwetsbaarheid bepaald.

Ik ben nooit een prater geweest. Ik sta er wel bekend om dat ik veel praat, maar dan gaat het haast nooit inhoudelijk over mij. Ik luister liever en als er dan gesproken wordt vind ik het fijn als het over de ander gaat i.p.v. wat er door mij heengaat of waar ik mee zit. Dit heeft altijd voor mij gewerkt en het gaf ook een bepaalde voldoening om iets voor een ander te betekenen. In die zin was het niet perse verkeerd, maar het heeft wel voor veel opgekropte gevoelens gezorgd. Ergens in februari voelde ik de druk echter heel erg hoog worden. Er moest gesproken worden, want mijn poging tot ontsnappen aan de realiteit werd me te veel. De tijd was aangebroken en daar kon ik spijtig genoeg niet omheen. Hoe hard ik ook mijn best deed, als ik niet snel uit mijn zelf gecreëerde illusie zou stappen, zou het doek voor mij vallen en de gedupeerden zouden mijn kinderen zijn. Zij waren uiteindelijk wel de main reason dat werken aan mezelf een echt thema werd. Met pijn en moeite kreeg ik mezelf over de eerste drempel en nam ik contact op met de huisarts…….

Volgende week part 4..

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

Leave a Reply

CommentLuv badge