Tegenover mij zat een witte man van middelbare leeftijd. In de 45 minuten dat we elkaar spraken was hij voornamelijk bezig met het ontrafelen van mijn ‘gezinsconstructie’. Terwijl ik een poging deed hem uit te leggen wat er door mij heen ging, ontdekte ik al gauw dat ik me hier niet veilig genoeg voelde. Was het toch geen goeie stap geweest de hulp van een professional in te schakelen? Of had ik mijn guard up omdat ik mij met deze man niet kon identificeren?

De drempel om naar de huisarts te stappen is voor mij ontzettend hoog geweest. Al sinds 2013 speelde ik met het idee, maar destijds meer met in mijn achterhoofd het verlies van mijn broertje te verwerken. Vijf jaar later waren er nóg meer dingen die verwerkt moesten worden. Ik heb het al eens eerder over mijn ‘kluis’ gehad. De plek waar ik de dingen in opsluit die ik niet met anderen wil bespreken. Het punt was aangebroken waarop mijn kluis overvol was geraakt. Er waren intussen zoveel dingen gebeurt dat er geen plek meer was voor zelfs de allerkleinste dingetjes. Het was tijd om te praten. Écht te praten, vooral over de dingen waar ik het eigenlijk niet over wilde hebben.

Klik hier om ‘part 1’ te lezen

Klik hier om ‘part 2’ te lezen

Klik hier om ‘part 3’ te lezen

De Sessie

Ik ging hier in gedachte meteen van 0 naar 100 mee. Als ik dan zou gaan praten, wilde ik bij ‘het begin’ beginnen. Het moment dat ik mezelf ervan overtuigd had dat dit het beste was, was meteen het moment dat ik mijn afspraak bij de huisarts maakte. ‘IK HEB HET GEVOEL DAT IK GA INSTORTEN!!’ vertelde ik haar dramatisch. Ik weet nog dat ik daar met gemengde gevoelens zat. Het voelde raar en zwak om vanuit een gebroken relatie de keus te maken met een professional te praten. Ik was niet de eerste en zeker niet de laatste die door een pijnlijke ervaring als deze ging, maar om dan meteen bij een therapeut op de bank te gaan zitten voelde in de eerste instantie een beetje als aanstellerij. Gelukkig vond mijn huisarts mij niet aanstellerig en hoorde ze tussen de lijnen door dat het uit elkaar gaan met de vader van mijn kinderen slechts de aanleiding was geweest van mijn ‘hulpkreet’. Underneath the surface was er veel meer aan de hand.

Ik werd doorverwezen en kon binnen 2 weken terecht bij de therapeut. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk al meteen m’n oordeel klaar had toen ik de beste man zag zitten. Zijn haar was grijzig, hij had een bril op en zijn benen waren gekruist over elkaar heen. Waarschijnlijk heb ik hem sowieso geen eerlijke kans gegeven alleen al op basis van hoe hij eruit zag. Yes I judged the book by it’s cover, maar toen hij begon te praten wist ik zeker dat ik dit niet met hem kon doen. Hij zal zijn vak vast goed verstaan, maar op dat punt my soul just needed a professional ‘sister’ I could recognize myself in! Na één gesprek met deze man wist ik dat als ik écht wilde praten, ik ‘haar’ snel moest vinden.

Ik mis papa

Ondertussen waren we thuis langzaam aan de nieuwe situatie aan het wennen. Ik merkte in het gedrag van de meisjes dat ze het er enorm moeilijk mee hadden dat hun vader niet meer thuis woonde. Haley-Joy hield zich de eerste paar weken groot, maar op den duur begon het tot haar door te dringen dat ze papa wel echt een stuk minder zag dan dat ze gewend was. Ze miste vooral de ochtenden, want papa was degene die haar altijd klaarmaakte voor het naar school gaan. Hij had hiervoor een strak schema, waar ze in het begin moeite mee had, maar uiteindelijk was het een fijne routine voor haar geworden. Haley-Joy houdt van structuur en is niet echt fan van verandering. Mama deed het anders. Minder gestructureerd, meer gehaast en ze vond het helemaal niets. Ze vertelde me vaak hoe papa het deed en kon het niet waarderen dat ik het allemaal in een andere volgorde deed.

Ochtenden waren in het begin sowieso verschrikkelijk. Toen we nog samen waren, werden de kids het overgrote gedeelte van de week door papa naar school gebracht. Nu moest ik dat gedeelte ineens elke dag helemaal alleen doen. Hier viel ik door de mand. Ik ben nooit een ochtendmens geweest en in mijn ‘geordende chaos‘ was een plan voor een gestructureerde ochtend-routine nog niet opgenomen. We kwamen langzaam opgang en ik was vaak de halve ochtend aan het schreeuwen dat ze moesten opschieten, omdat we anders te laat zouden komen. Ik had ook totaal geen regelmaat, dus ik maakte er eigenlijk ook een potje van in de ochtend.

Om onze ochtenden wat soepeler te maken besloot ik muziek in de ochtend te introduceren. We werden er allemaal vlotter van en het werkte goed tegen een ochtendhumeur.  Ik kan me een ochtend herinneren waarop we gezellig stonden te dansen, toen Yanira plotseling met gebogen hoofd naar de bank toe liep. ‘Ik wil nog dat mama en papa gaan trouwen’ zei ze geheel uit het niets. Yanira had zulke willekeurige momenten vaker. In haar hoofd was ze constant bezig met papa en het liefst wilde ze de hele tijd naar hem toe of met hem bellen. Ze is altijd al een papa’s kindje geweest, wat het voor haar allemaal nog moeilijk maakte. Ze was natuurlijk ook pas 3 en snapte helemaal niet dat hij niet gewoon bij mama in de kamer kon slapen zoals zij dat beschreef. ‘Ik mis papa’, is een zin die we de eerste periode bijna dagelijks uit haar mond hoorde komen. Soms had ik een antwoord klaarliggen, maar vaak wist ik niet wat ik tegen haar moest zeggen of hoe ik haar gerust kon stellen. Ik knuffelde haar dan maar met de standaard ‘het komt wel goed’, maar dat betekende in dit geval helaas voor haar niet dat papa weer thuis zou komen wonen……

Seren, je bent niet genoeg

Wederom een gevoel van tekortschieten, want het gemis werd veroorzaakt door het feit dat het mij niet gelukt was onze relatie in stand te houden. Dat was ‘het gesprek’ dat zich in mijn hoofd afspeelde. Jahno kreeg er dan i.v.m. zijn leeftijd nog niet veel van mee, maar ook hij was al erg gehecht aan zijn vader. Dat gevoel van tekortschieten onder woorden brengen ging moeilijk. De mensen om mij heen vonden dat ik het allemaal prima deed, maar zo voelde het niet. Ik deed het niet goed genoeg, ik was niet goed genoeg en de hele situatie was mijn schuld. De ‘je bent niet goed genoeg’ stem in mijn hoofd klonk zo hard dat ik haast niets anders meer hoorde. Het verlangen om de inhoud van mijn kluis te legen had zijn piek bereikt en ik deed een tweede poging ‘to reach out for help‘, maar dit keer ging ik specifiek op zoek naar a black woman!

Volgende week part 5….  

 

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

Leave a Reply

CommentLuv badge