…Ik ging de eerste maand van het nieuwe jaar zo slecht in dat ik oprecht dacht er nooit meer boven op te komen. Ik had een hoop goede voornemens en ‘me niet laten kennen’ was daar één van. Ik dacht de klap wel even binnen 3 weken verwerkt te hebben. Ik was vastberaden dat ik op 1 januari als herboren op zou staan, een jaarwisseling doet natuurlijk wonderen (not!).

Klik hier om eerst ‘Part 1’ te lezen

Een nieuw begin

De nacht van 31 december 2017 op 1 januari 2018 hadden we ‘gezellig’ met z’n vieren doorgebracht. Het nieuwe jaar stond voor mij ‘symbolisch’ als teken van een nieuw begin voor ons gezin in deze vorm. Het voelde ontzettend gek, maar ik was vastberaden er een top avond van te maken. Ik zette een film op, er waren oliebollen en heel veel andere lekkere dingen en na 00.00 mochten de meisjes sterretjes aansteken op de galerij. Ik had Jahno wakker gemaakt zodat hij er ook bij kon zijn, ook al had hij geen flauw benul van wat er zich allemaal afspeelde. Ik gaf een nieuwjaarsspeech die kinderen van hun leeftijd absoluut niet begrijpen, maar het ging om het idee. De matrassen had ik naar de woonkamer verplaatst zodat we daar met z’n vieren konden slapen. Dit zou een geweldige nacht worden en van deze nieuwe realiteit zouden wij samen het beste maken.

Op 1 januari werd ik echter met een leeg gevoel wakker. Leger dan ooit te voren. Voor het eerst in 7 (!) jaar, voelde mijn gezin voelde niet compleet. Reality kicked in….. Ik voelde dat ik gefaald had en kon ook alleen de tekortkomingen van mijzelf als oorzaak zien. Hoe had ik dit zover laten komen? Ik kan me herinneren dat ik die dag alleen maar wilde huilen. Dat kon niet, want ik was thuis met de kinderen en die mochten me niet zo zien. Ze hadden me inmiddels wel genoeg zien huilen de afgelopen maand.

Tranen met tuiten

Rewind naar december 2017……deze maand verbleven we grotendeels bij mijn moeder. Het was bij haar op de bank dat ik mijn meisjes bij me riep om ze het slechte nieuws te vertellen. Ik had mijn verdriet al een paar dagen voor ze verborgen gehouden en ze snapten niet dat we zoveel dagen achter elkaar bij oma bleven slapen. Het maakte ze onrustig en ik wist dat ik het niet langer meer kon uitstellen. Al huilend vertelde ik ze dat papa vanaf nu niet meer bij ons thuis zou wonen. Ik koos er bewust voor niet tegen mijn tranen te vechten. Ik wilde ze laten zien dat het oké is om te huilen wanneer je verdrietig bent en ik vond het belangrijk dat ze wisten dat dit een situatie was die mij verdriet deed. Daarnaast vind ik dat zij geen ‘superwoman’ beeld van mij moeten krijgen. Ik wil dat zij mij zien als een sterke vrouw, maar dat zij ‘sterk zijn’ ook associëren met kwetsbaarheid en hopelijk hierdoor nooit terug zullen deinzen om hun eigen verdriet met mij te delen. Haley-Joy was de eerste die haar armen om me heen sloeg en Yanira volgde niet veel later. Het was een ontzettend emotioneel moment en gek genoeg toch ook best een mooi moment. Ik werd op dat moment even letterlijk getroost door mijn dochters.

Het onvermijdelijke gesprek

Het was ontzettend moeilijk om uit te leggen. Ik weet nog hoe ik zocht naar woorden om over te brengen dat het vanaf nu anders zou gaan. Mijn meisjes waren op dit moment 6 en 3 jaar oud, dus ik kon het niet al te ingewikkeld maken. ‘Mama en papa zijn niet meer bij elkaar’….zei ik toen ik mijn moed bij elkaar had verzameld. Aan de vragende blikken in hun ogen, zag ik dat ze het niet helemaal begrepen, maar ze waren zo onder de indruk van mijn tranen dat ze beide niet vroegen wat ik daar mee bedoelde. Er volgde een stilte die voor mijn gevoel veel te lang duurde. Ik vulde de stilte op door te zeggen dat papa in een ander huis zou gaan wonen en dat we vanaf nu met z’n vieren in ons huis zouden blijven. Yanira – die al vanaf het eerste ogenblik haar tranen in bedwang had gehouden – barstte meteen in huilen uit. ‘Waarom niet, ik wil dat papa thuis is’. Voor ik mijn verhaal kon vervolgen haakte Haley-Joy in. Ze keek me doordringend aan en zei: ‘maar kunnen we papa nog wel zien’? Ik knikte. Ze wendde zich tot haar zusje en zei geruststellend ‘We kunnen papa gewoon zien, dus je hoeft niet te huilen Yanira. En we kunnen papa ook bellen, toch mama?’. Haar reactie verwarmde mijn hart. Haley-Joy is een ontzettend wijs kind. Ze analyseert situaties en trekt snel haar conclusies. Ze is wel ontzettend emotioneel, maar als het verhaal in haar hoofd ‘klopt’, kan ze die emoties heel goed onder controle houden. Haar zusje is het tegenovergestelde. Ook heel erg emotioneel, maar met haar hart op haar tong. Of ze het nou wel of niet snapt….wat ze voelt steekt ze nooit onder stoelen of banken. Dat papa ergens anders ging wonen vond ze verschrikkelijk. Na de poging tot geruststellen van haar zus en mijn geïmproviseerde en onhandige uitleg over het uit elkaar gaan van mama’s en papa’s, was Yanira helaas nog steeds ontroostbaar.

Automatische piloot

Terug naar januari.…...Ik ging de eerste maand van het nieuwe jaar zo slecht in dat ik oprecht dacht er nooit meer boven op te komen. Me niet laten kennen was op dat moment echter belangrijker dan onder ogen komen dat ik deze klap niet zomaar te boven zou komen. Mijn pokerface-game was super strong! Ik moest hard aan mezelf werken, maar vermeed dit in de eerste instantie. De wereld draaide gewoon door en ik was genoodzaakt mee te draaien. De mate van die noodzaak legde ik mezelf op, ik realiseer me nu hoe streng ik voor mezelf geweest ben. Ik functioneerde voornamelijk op automatische piloot en deed alleen wat moest…..maar dat ‘moeten’ stapelde zich behoorlijk op. Daarnaast werd ik opgeslokt door een gevoel van schaamte, want in mijn hoofd had ik gefaald als vrouw en als moeder. Ik zocht zoveel mogelijk afleiding in de hoop dat deze nare gedachte zou verdwijnen, maar doordat ik op dat moment thuis zat had ik teveel tijd om na te denken. In de week dat mijn relatie beëindigd was, kreeg ik namelijk ook te horen dat mijn contract van het werk niet verlengd zou worden. Dat ik ook hier gebukt onder ging liet ik aan niemand blijken.

Gebrek aan zelfliefde

Moeder zijn kostte mij alle energie die ik had en ik wilde mijn kinderen niet laten lijden onder het feit dat ik mij miserable voelde. Ze hadden het al zwaar genoeg met de hele situatie. De momenten waarop ze even niet thuis waren, gebruikte ik om op te laden. Mijn manier van opladen was de hele dag in bed liggen onder een deken met het licht uit. Ik zorgde super slecht voor mezelf, at amper tot niet en erover praten deed ik ook niet. Ik vertelde in part 1 al dat ik in de verte wel een soort drang voelde om mezelf bij elkaar te rapen, maar ik vond mezelf nog te zielig. Ik had dit nodig om energie te verzamelen voor als de kinderen weer thuis zouden zijn. Voor hun was ik sterk, maar zodra ik de kans kreeg zakte ik weer in.

Afgelopen maand postte ik onderstaande foto op mijn instagram. Het is een foto uit januari 2018 en het was de eerste keer na het hele gebeuren dat ik er weer tussenuit ging voor de verjaardag van één van mijn beste vriendinnen. In de caption vertelde ik dat het op de foto niet zichtbaar was hoe ik mij van binnen voelde en dat op social media niets is wat het lijkt. Niet lang voor het nemen van deze foto was ik tot een zeer pijnlijke ontdekking gekomen. In een gesprek met de vader van mijn kinderen kwam ik tot de confronterende conclusie dat ik al die tijd meer van hem had gehouden, dan van mezelf.

De eerste keer dat ik bewust naar mezelf keek……
Volgende week part 3…

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

Leave a Reply

CommentLuv badge