1 comment

Het is nu ruim een jaar geleden dat ‘de bom barstte’. We waren 7 jaar en 3 kinderen verder en in mijn hoofd was er geen enkele mogelijkheid dat onze wegen ooit zouden scheiden. Het was onmogelijk. Tot de realiteit mij een klap in mijn gezicht gaf en er ineens geen weg meer terug was. De bom barstte! We gingen uit elkaar en dat was dat.

Huisje, boompje, beestje

Je snapt vast dat deze korte samenvatting van ‘mijn breuk’ de lading niet dekt en dat er veel meer achter ‘dat’ schuilt. Er werd veelal geschokt gereageerd op het nieuws en ik kreeg vaak de vraag waarom we dan eigenlijk uit elkaar waren. ‘Wiens keus was het? Jullie zagen er zo gelukkig uit’. Je merkt in zulke situaties dat mensen uit je (directe) omgeving meer bezig zijn met ‘what went down’ dan hoe het eigenlijk écht met je gaat en het zich soms nog persoonlijk aantrekken dat je er liever (nog) niet inhoudelijk over praat. Dat je na zo een breuk behoorlijk met jezelf in de knoop kan zitten gaat velen voorbij en dat zorgt soms voor onbegrip. Het blijft echter een moeilijk en gevoelig onderwerp, waar ik mij nu voorzichtig aan probeer te wagen. Zelfs nu er ‘zo veel’ tijd overheen is gegaan merk ik dat ik nog moeite heb de diepte in te gaan. Ik neem dan ook tot op de dag van vandaag de tijd om het proces van ontwennen en ‘healing’ te doorstaan en houd het tempo aan dat ik hiervoor nodig heb. Het heeft even geduurd, maar het is mij inmiddels duidelijk dat dit letterlijk met ups en downs gaat en dat het mij gewoonweg tijd kost om er door heen te komen. Het is namelijk niet niks om van ‘huisje boompje beestje’ naar een situatie te gaan waarop je eigenlijk niet was voorbereid. Alleen, met 3 kids.

Write shit off of your chest

In dit verhaal zul je geen juicy details terug lezen over de breuk, enkel mijn persoonlijke ervaring en soms pijnlijke lessen over een behoorlijk moeilijke periode uit mijn leven. Ik krijg regelmatig de vraag hoe ik het in hemelsnaam doe, omdat het schijnbaar lijkt(!) alsof het me allemaal zo makkelijk af gaat #nietsiswathetlijkt.

Via instagram heb ik regelmatig contact met (alleenstaande) moeders die zich afvragen hoe ik in staat ben positief te blijven. Smiling through the bullshit is inmiddels een manier van leven geworden, maar dat wil niet zeggen dat er geen tranen worden gelaten en ik regelmatig wil opgeven! Hoewel ik redelijk ‘druk’ ben op instagram, heb ik mezelf nooit gefilmd op momenten waarop ik mezelf in slaap aan het huilen was, maar dat wil niet zeggen dat deze avonden niet regelmatig voorkwamen.

Mijn lezers en volgers ‘kennen’ mij inmiddels. Ik sta positief in het leven en dat is een bewuste keuze. Positief in het leven staan betekent echter niet dat je geen negatieve gedachten en gevoelens kunt hebben. Of je deze voedt, is natuurlijk doorslaggevend in hoe je, je grotendeels zal voelen. Social media geeft ons vaak het idee dat niemand pijn of verdriet heeft, zich eenzaam voelt of het moeilijk heeft. De meeste van ons kiezen er bewust voor om enkel de mooie momenten te delen. Vaak lijkt (!) het dan allemaal nog mooier dan het daadwerkelijk is. The ugly truth is dat er (in mijn geval) door alle positiviteit heen sprake is geweest van depressie en dat ik tot op dit moment emotionele struggles ken!

 

Schrijven heeft voor mij altijd een helende werking gehad, maar daarnaast ben ik mijn blog gestart met in mijn achterhoofd: ‘misschien heeft iemand wel iets aan dit verhaal en/of deze ervaring. Het helpen en inspireren van anderen voelt als mijn purpose en het creëren van herkenning is daar een belangrijk onderdeel van. Dat kan in mijn beleving echter alleen als je, je authentieke zelf bent en deelt vanuit de puurste ‘echtheid’ – dus niet perse de versie die anderen van je willen zien. Op die bewuste plek komen heeft mij even gekost, maar doordat ik inmiddels dichterbij mezelf sta vind ik het ook makkelijker om ‘de wereld’ mee te nemen in mijn proces. Zonder filter, want dingen zijn zoals ze zijn en ik ga het niet mooier maken. Ik neem jullie vooral mee in hoe ik mij heb gevoeld het afgelopen jaar. In de eerste instantie was het de bedoeling het afgelopen jaar in één blog te proppen, maar dat wordt eindeloos scrollen. Er zijn namelijk veel verschillende kanten van ‘mijn verhaal’ die ik wil belichten. Niet alleen het ‘alleen’ zijn met 3 kinderen, maar ook mijn onzekerheden, persoonlijke groeiproces en de manier waarop het ‘alleen’ zijn mij eigenlijk dichterbij mezelf heeft gebracht. Mijn intentie is dat degenen die dit lezen er iets voor zichzelf uit kunnen halen.

Couple Goals

Rewind to december 2017 – Het vond allemaal plaats nét voordat het jaar was afgelopen. Nét voor de feestdagen. Mijn zoon was nu bijna 7 maanden en het laatste dat ik had verwacht is dat hij op zou groeien in een ‘gebroken’ gezin. Ik geef toe dat het de laatste paar maanden van onze relatie niet perse geweldig tussen ons ging, maar je denkt toch wel dat je, je door moeilijke tijden heen kunt werken. We waren immers al 7 jaar samen en ups and downs horen erbij right!? Dit was echter niet meer die fase waarin je er samen nog uit kunt komen en hoewel mijn intuïtie mij daar al ruimschoots van te voren voor had gewaarschuwd, negeerde ik de signalen strak! Liefde speelde hier uiteraard een grote rol in, maar dat niet alleen. Ik voelde me verplicht naar mijn kinderen toe om ervoor te zorgen dat zij met mama én papa in huis zouden opgroeien. Zelf heb ik dat namelijk nooit gekend en ik wenste het anders voor mijn kinderen. Het was mijn taak het te laten lukken. We waren een voorbeeld, niet alleen voor onze kinderen, maar er keken ook veel anderen naar ons op. Daardoor had ik het gevoel dat ‘I owed the world‘. Achteraf gezien snap ik dat dit gekkenwerk was, maar toen wilde ik bewijzen aan ‘de wereld’ dat wij – dat IK – #couplegoals kon zijn.

Aan ‘couple goals’ hoorde echter geen einde te komen en die plottwist zag ik helaas niet aankomen. Dat is niet helemaal waar. Ik zag het wel aankomen, maar ik wilde het niet zien en sloot onbewust mijn ogen voor de werkelijkheid. Het plaatje in mijn hoofd was daar de laatste paar maanden niet meer op gebaseerd. Ik was eerder bezig met ‘het perfecte plaatje’ in mijn hoofd. Het perfecte plaatje zoals op een familie portret, waarop iedereen er gelukkig uitziet, maar wat er zich buiten de ‘frame’ afspeelt is voor niemand zichtbaar.

Gebroken

Het einde van mijn relatie was voor mij het einde van de wereld. Niet alleen omdat mijn idee van ‘happily ever after‘ ongevraagd plaats maakte voor ‘single mom of three‘ , maar in mijn hoofd kon ik heus niet ‘in mijn eentje’ voor 3 kinderen zorgen. ‘In mijn eentje’ tussen aanhalingstekens omdat mijn kinderen gewoon een vader hebben die er bewust voor kiest een actieve rol in hun leven te spelen. Ik zal nooit een slecht woord spreken over hem of zijn manier van papa zijn en ondanks alles wat er tussen ons heeft afgespeeld is het mijn persoonlijke missie niet als ‘bittere vrouw’ door het leven te gaan #Illbedamned. Naast een betrokken vader hebben mijn kinderen een oma die een stabiele factor voor ze is en zijn er talloze familieleden om ons bij te staan wanneer nodig. Ik vind om deze reden ‘alleenstaande moeder’ ook niet echt klinken al een gepaste term, maar ik kan me zo gauw ook even geen andere benaming bedenken. Wanneer ik zeg ‘in mijn eentje’ doel ik voornamelijk op het emotioneel vlak. Het proces van loslaten en accepteren is behoorlijk lang geweest. Ik was niet in staat naar mezelf te kijken als een vrouw die op haar eigen benen kon staan, laatstaan zorg kon dragen voor 3 kinderen en al helemaal niet in deze toestand. Ik was letterlijk gebroken en dat is eigenlijk echt nog ontzettend zacht uitgedrukt. In mijn gebrokenheid voelde ik in de verte wel een soort drang ‘to get myself together‘, maar deze drang was nog te ver om er echt werk van te kunnen maken. Ik had de handdoek in de ring gegooid en verdronk zowat letterlijk in mijn eigen medelijden. Het leven ging echter gewoon door, er was geen pauze knop voor ‘moeder zijn’ en met mijn ‘game face on’ kwam ik de eerste maand door. Het was een waas, maar op de een of andere manier I got through…..

Volgende week part two.. 

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

1 Comment

  1. Zo … effe doorslikken.
    Is wel jammer dat wij moeders altijd de tranen moeten opvegen, het hoofd omhoog moeten doen en elke dag klaar staan vr de kidz … er is dan amper space voor ons om te healen want mama zijn heeft geen pauze knop.

Leave a Reply

CommentLuv badge