Het bleek dat ‘niet genoeg zijn’ al langer een thema in mijn leven was. Een onderdrukt gevoel waar ik jaren mee scheen te lopen. Toen het mij verteld werd dacht ik: ‘dit ken ik niet van mezelf’. Nadat ik er wat langer over na had gedacht, ontdekte ik mijn mechanisme opnieuw. In de kluis waarin ik van alles wegstopte had ik ook ruimte gemaakt voor mijn lage zelfbeeld. Mijn onzekerheden waren niet gauw zichtbaar voor anderen, maar in voorgaande delen liet ik al doorschemeren dat mijn pokerface-game altijd strong is geweest. 

De eerste persoon die in mij opkwam om te benaderen was professioneel massseuse Adyana Schmeltz. Ik wist dat zij een breed netwerk had en ik stel haar mening ontzettend op prijs. Ze raadde mij twee personen aan waaronder Henna Linger. Na een kijkje op haar website te hebben genomen besloot ik meteen contact met haar op te nemen.

Thuiskomen

Ik kwam binnen in het kantoor van een Surinaamse vrouw en weet nog dat ik mij zenuwachtig voelde. Ze gaf me in de eerste instantie dat gevoel dat je krijgt bij de strengste tante in je familie, maar toen ze mij met een vriendelijke glimlach welkom heette vielen mijn zenuwen al gauw van mij af. Toen ik haar kantoor binnenkwam ging ik zonder dat ik het door had op haar stoel zitten. ‘Je bent een dominante vrouw’ zei ze lachend. ‘Ik heb nog nooit een client gehad die op mijn stoel is gaan zitten’. We lachten en het ijs was meteen gebroken. Ik mocht blijven zitten.

Je praat ontzettend veel, maar je zegt eigenlijk helemaal niets.

Ze vroeg mij het een en ander te vertellen over mezelf en de reden dat ik op zoek was naar hulp. Ik ratelende een minuut of 5 door, voordat ze mij onderbrak. ‘Stop’, zei ze streng. ‘Je praat ontzettend veel, maar je zegt eigenlijk helemaal niets. Ik prik hier heel snel doorheen, wij gaan nu zonder nonsense praten over wat er echt aan de hand is’. Ik schrok. Het komt niet vaak voor dat iemand (zo snel) door mijn beschermingsmechanisme heen prikt. Ik was zo onder de indruk dat ik er eerst even stil van werd. Ik voelde dat ik emotioneel werd, maar slikte de brok in mijn keel weg en hield mijn tranen in bedwang. Het is op dit bewust moment dat ik mijn guard liet zakken. Ik voelde me thuis en werd overspoeld door een gevoel van veiligheid.

Klik hier om ‘part 1’ te lezen

Klik hier om ‘part 2’ te lezen

Klik hier om ‘part 3’ te lezen

Klik hier om ‘part 4’ te lezen

De diepte

Ze stelde de juiste vragen, waardoor we in het gesprek op plekken kwamen die ik niet had voorzien. Ik ging met andere ogen naar mezelf kijken. De spiegel die ik kreeg voorgehouden was niet mals. Ze liet me zien dat ik ontzettend veel goede eigenschappen had, maar wees mij ook zeker op mijn slechte eigenschappen, nare gewoontes en patronen die ik moest doorbreken. Ze vatte samen hoe ik mezelf jaren lang beschermd had en hoe mijn mechanisme ervoor zorgde dat ik niet bewust naar mezelf keek en tegelijkertijd mezelf constant aan het veroordelen was. Ze vertelde me dat ik altijd erg streng voor mezelf ben geweest en ze vertelde me zelfs hoe, wanneer en waarom ik dit ontwikkeld had. Het was confronterend, want hoewel ik het zelf nooit zo bekeken had, moest ik haar gelijk geven. Had ik een moment getwijfeld aan de keus om hulp in te schakelen van een professional, had zij elke twijfel binnen 1 sessie bij mij weggenomen. Het was begonnen met het beëindigen van mijn relatie, maar het nam hele andere vormen aan. We gingen de kern opzoeken en daarvoor moeste wij de diepte in. Ik begon te praten en de eerste echte stap richting healing was gezet.

Met de nieuwe informatie over mezelf probeerde ik de situatie waarin ik zat aan te pakken. Ik was nog steeds streng voor mezelf. Ik wilde niet in de slachtofferrol, ik wilde niet verbitterd raken, ik wilde mijn pijn niet op mijn kinderen projecteren en ik wilde mij (nog steeds!) niet laten kennen.  Ik had veel om over na te denken en merkte dat alles wat ik had weggestopt bleef rondspoken in mijn hoofd. Het beëindigen van mijn relatie was ontzettend heftig. Het was de trigger die veel onopgeloste emoties en weggestopte gevoelens naar de oppervlakte deed banen. Het was de bevestiging van mijn ‘niet goed genoeg’ zijn. Het maakte dat ik het  ‘je maakt dingen nooit af’ verhaal in mijn hoofd des te meer geloofde, want zelfs in zoiets simpels als het in stand houden van een gezin kon ik dus niet. De periode speelde zich in mijn hoofd af als een film en ik zag hoe ik langzaam aan stukjes van mezelf was verloren. Ik besefte dat dit hetgeen was wat bedoelt wordt met ‘je komt jezelf nog wel eens een keer tegen’.

Ik miste hem

Het ontwennen viel mij zwaarder dan ik wilde toegeven. De kern opzoeken met mevrouw Linger deed mij realiseren hoe erg ik hem miste. Hoeveel er ook aan de hand was en hoeveel werk er ook aan de winkel was op andere gebieden; ik miste hem verschrikkelijk. Hij is 7 jaar lang de persoon geweest waar tegen ik aan kon praten en lief en leed mee deelde. Hij was de persoon die ik als eerst belde om goed nieuws mee te delen. Ik miste zijn aandacht en aanwezigheid, vooral die simpele momenten op de bank. Ik hield toen nog vast aan het idee dat ik zonder hem niet normaal kon functioneren. Weten dat je niet genoeg van jezelf houdt en er daadwerkelijk actief mee aan de slag gaan zijn twee dingen die los van elkaar staan. Ik wist het nu, maar dat maakte het eigenlijk alleen maar erger, want ik rekende mezelf af om het feit dat ik alsnog verlangde naar zijn bevestiging. In dit verlangen wist ik dat er geen weg meer terug was!, maar het loslaten, het échte loslaten, was nog lang niet begonnen…..

Volgende week deel 6…….

 

 

 

 

 

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

Leave a Reply

CommentLuv badge