2 comments

Begin bij part 1 

Ik heb de afgelopen 6 weken gedeeld hoe ik de eerste paar maanden als ‘single mom’ ervaren heb. Ik nam jullie mee in de pijn, het verdriet, de schaamte, het schuldgevoel, de depressie,  het gebrek aan zelfliefde en mijn gebrokenheid. Dit laatste deel wil ik vooral gebruiken om jullie mee te nemen naar de blessings in de storm. Ik wil zij die herkenning uit deze confessions konden halen een hart onder de riem steken. Het was voor mij een zware en donkere periode, maar er waren ook zeker lichtpuntjes. Uiteindelijk ben ik goed aan het healen en het vooruitzicht is full recovery

Vandaag, precies een jaar geleden, zat ik in een hotelkamer in Parijs. In mijn eentje. Ik had nooit verwacht dat ik het zou durven, maar ik was alleen op reis gegaan. Voor het eerst in de 32 jaar dat ik bestond zou ik mijn verjaardag helemaal alleen vieren. 24 maart, 23.55. Ik zat op het bed en staarde voor me uit. Over 5 minuten zou ik jarig zijn en hoe stoer ik mezelf ook vond voor het nemen van zo een grote stap, zat ik daar met gemengde gevoelens. Voor het eerst ging ik de confrontatie met mezelf écht aan en voelde ik wat ik écht voelde. Ik was trots op mezelf, maar ik erkende op dat bewuste moment pas echt mijn gebrokenheid. 23.59. Ik was nog nooit alleen geweest op deze dag. Ik was altijd met mijn moeder en om 00.00 hadden we altijd een soort speech-moment. Daarnaast was hij was er vanaf mijn 25ste verjaardag altijd geweest om met me te proosten en mooie wensen uit te spreken over mijn nieuwe levensjaar.

Klik hier om ‘part 1’ te lezen

Klik hier om ‘part 2’ te lezen

Klik hier om ‘part 3’ te lezen

Klik hier om ‘part 4’ te lezen

Klik hier om ‘part 5’ te lezen

Klik hier om ‘part 6’ te lezen

Nu was ik alleen, met mezelf, mijn gedachten en de vier muren van mijn hotelkamer in Parijs. 25 maart, 00.00. Ik verwachtte een bepaald gevoel, dat ik niet goed met woorden kan beschrijven, maar het kwam niet. Er volgden tranen. Tranen van verdriet, maar ook van geluk. Ik besefte dat ik woord bij daad had gezet, een selflovetrip had gemaakt en dat hiermee de toon gezet was.

From Paris with love

Parijs was prachtig. Het was het overwinnen van een angst, het kiezen voor mezelf en het omarmen van een einde en een nieuw begin. Ik ben met mijn laptop bij de Eiffeltoren gaan zitten en heb geschreven, heb prachtige plekken gezien en ik ben letterlijk verdwaald op de straten van Parijs. Met navigatie vond ik mijn weg weer terug en cliche als dit klinkt, het stond symbool voor wat mij de komende periode te wachten stond. Waar ik mijzelf het afgelopen jaar volledig was kwijt geraakt in het beëindigen van mijn relatie, zou ik langzaam maar zeker navigeren naar de echte (lees: beste) versie van mezelf.

Na Parijs stonden mij veel mooie en goeie dingen te wachten. Dit is het laatste deel van deze serie, maar binnenkort zal ik jullie meenemen op een andere reis, die veel betrekking heeft op het najagen van mijn dromen.

Focus

In januari 2018, maakte ik samen met mijn dochters een visionboard. Ik stelde een aantal doelen, plakte ze op en beloofde mezelf er vol voor te gaan. Ik had toen weliswaar de kracht nog niet om ergens vol voor te gaan, maar ik had in elk geval de intentie. Ik hing mijn visionboard op in mijn kamer, op een plek waar ik er elke dag naar moest kijken. Dagelijks kreeg ik een figuurlijk schop onder mijn reet, al was het nog lastig om mezelf bepaalde stappen te zien nemen, ik verloor het elk geval niet uit het oog. Op 22 maart 2018 streepte ik één van mijn eerste doelen af en behaalde ik mijn rijbewijs.

Ik had niet alleen tastbare doelen zoals bijvoorbeeld het maken van mijn selflovetrip naar Parijs, het aanschaffen van (of eigenlijk ontvangen van) een laptop en het behalen van mijn rijbewijs. De woorden: ‘forgiveness, gratitude en healing‘ namen ook ruimte in beslag op mijn visionboard. Ik wilde ondanks alles wat er zich had afgespeeld in staat zijn dankbaar te zijn voor alles wat ik wél had, volledig kunnen vergeven, maar ook kunnen ontvangen en ik wilde van binnen uit genezen, want ik had veel open wonden. Ik werd er dagelijks aan herinnert hoe belangrijk het was bij jezelf naar binnen te kijken, de focus op jezelf leggen in zo’n situatie is cruciaal.

The only way out, is the way trough

Ik krijg vaak de vraag wat mij er nou eigenlijk echt doorheen heeft geholpen. Truth is, I am still going through it. Mezelf kwetsbaar opstellen en mijn gevoel op papier zetten is in deze fase voor mij erg sturend geweest. Daar waar ik dacht bepaalde hoofdstukken al te hebben afgesloten, kwam ik gaandeweg toch nog dingen tegen waar ik mee aan de slag moest. Schrijven is echt een goede uitlaatklep die ik een ieder aanraad. Al is het alleen maar voor jezelf, het gaat erom dat je het van je af kunt schrijven.

Wat mij in eerdere fases enorm heeft geholpen benoemde ik in part 3 al even. Ik heb gedurende de eerste maanden – en dat doe ik eigenlijk nog steeds – aan de lopende band naar uplifiting stuff gekeken. Het hele jaar 2018 keek ik geen Netflix, maar zocht ik op YouTube interviews en speeches met een positieve lading. Ook luisterde ik op Storytel naar boeken onder de categorie persoonlijke ontwikkeling. Ik deed dit constant, ik stond ermee op en ik ging ermee slapen. Ook op kut dagen. JUIST op kut dagen. A fun fact is dat je onderbewustzijn van alles opslaat. Ik dacht in de eerste instantie dat het geen effect had, maar later wanneer ik mezelf hoorde praten besefte ik dat er zaadjes gepland waren die langzaam aan het groeien waren.

Wat mij verder vooruit geholpen heeft is praten. Niet alleen met een professional, maar ook met de mensen om mij heen. Dat was mijn grootste uitdaging, want inmiddels hebben jullie kunnen lezen over mijn kluis. Het komt wederom neer op kwetsbaarheid. Niet veel mensen wisten wat er écht door mij heen ging, maar de mensen die het wel wisten boden mij altijd een luisterend oor. Het opzij zetten van mijn trots en zeggen dat ik het moeilijk heb of verdrietig ben vind ik tot nu toe niet makkelijk, maar ik moet toegeven dat dit mij uiteindelijk wel echt geholpen heeft een groot gedeelte te verwerken. Ik moest accepteren dat huilbuien en eenzaamheid erbij hoorden en ik moest elke dag opnieuw kiezen om er het beste van te maken. Ik had daar niet altijd zin in, maar ik moest ook accepteren dat dat prima was. Huilen lucht op en is volstrekt normaal.

Only way is UP

Ik ben ontzettend lang gebroken geweest. Als ik terugdenk aan een jaar geleden, toen ik langzaamaan stappen begon te nemen die goed voor mij waren, realiseer ik mij hoe lang de weg was die ik heb moeten afleggen. Dat er licht is aan het einde van de tunnel heb ik echt mogen ervaren. Ik heb volledig vrede met de situatie zoals die nu is. Er zijn nog steeds dagen waarop ik het moeilijk heb, vooral met de kids en hun gemis, maar ik ga er steeds beter mee om. Nu wij langer dan een jaar verder zijn merk ik dat ze wel gewend zijn aan deze constructie, maar het blijft moeilijk. De ‘ik wil naar papa’ momenten zijn er nog steeds, maar ik heb geleerd dat blijven praten met hun óók belangrijk is. Ik zoek vaak nog steeds naar woorden om het uit te leggen, maar dat geeft niet. I’m only human en dat mogen ze weten. Ik heb niet altijd alle antwoorden!

Dit waren mijn gevoelens op papier. Het einde van 2017 en het begin van 2018 in vogelvlucht. Ik heb mij van schaamte losgekoppeld en weet nu dat niets wat er zich heeft afgespeeld mijn schuld is, maar ik neem wel mijn verantwoordelijkheid, cause I see the difference now! Bedankt voor het lezen, het delen en het reageren….en tot de volgende serie x

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

2 Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge