Ik voelde een zwaar gevoel van weerstand in mij opkomen toen ik mij realiseerde dat we bij dit deel van mijn verhaal waren aangekomen. Het loslaten. Loslaten van het plaatje in mijn hoofd, toegeven dat het niet gelopen is zoals ik wilde, accepteren dat de perfect picture gewoon niet was weggelegd voor hem en mij. Bij mezelf naar binnen kijken en verantwoordelijkheid nemen, owning my part in the story én oprecht vergeven. Het kwam allemaal aan bod. 

Ze zeggen dat het 21 dagen duurt om ergens aan te wennen, een nieuwe gewoonte aan te leren of een verslaving af te leren. Het addertje onder het gras is dan wel dat dit 21 dagen achter elkaar gebeurt. Ik moest wennen aan de nieuwe situatie, maar dat gold ook voor de kinderen. Inmiddels waren we zo’n 3 x 21 dagen verder en was er enige regelmaat gekomen in de afspraken die ik met hun vader had. Sprake van echte gewenning was er echter nog niet. De nieuwe gewoonte die ik mezelf had aangeleerd was het ontvluchten van mijn huis wanneer mijn kinderen bij hun vader waren. Ik had mijn verslaving aan het ontwijken van de realiteit nog helemaal niet afgeleerd. Toch achtervolgden mijn emoties mij waar ik ook naar toe ging.

Klik hier om ‘part 1’ te lezen

Klik hier om ‘part 2’ te lezen

Klik hier om ‘part 3’ te lezen

Klik hier om ‘part 4’ te lezen

Klik hier om ‘part 5’ te lezen

Ik probeerde mijn eenzaamheid, maar vooral mijn schaamte te negeren. Ik werd nu steeds vaker geconfronteerd met het feit dat we uit elkaar waren, want het begon steeds meer mensen op te vallen. Op het schoolplein voelde ik mij ontzettend bekeken. Ik kwam regelmatig gehaast, iets over half 9 aanzetten. Hun vader was nooit te laat. Een moeder uit de klas van Haley-Joy had een keer opgemerkt dat ze hem een tijd niet hadden gezien. Ik wou dat ik op dat moment kon verdwijnen maar was aan de andere kant opgelucht dat ik eindelijk kon zeggen dat we uit elkaar waren. ‘Ik moet mijn draai nog vinden’ dekte ik mezelf in.

Diary pages

Ik weet waar de weerstand om dit hoofdstuk te schrijven vandaan komt. Loslaten is nooit mijn sterkte punt geweest. Teruggaan naar dit moment, brengt mij terug naar de zwaarste periode van onze breuk. De derde maand was zwaarder dan de eerste twee maanden. De 3e maand was namelijk de maand waarin ik besefte dat ik echt los moest gaan laten. Als ik terugblader in mijn dagboek naar maart 2018, voel ik opnieuw hoe moeilijk ik het toen had. Als ik een aantal woorden teruglees van de dag waarop wij precies 3 maanden uit elkaar waren realiseer ik mij van hoever ik gekomen ben: ‘ Ik kan naar hem kijken en vol schieten want wat mis ik hem, maar wat deed hij me pijn. Tegelijkertijd vind ik het goed zo en hoewel ik het nog moeilijk vind wen ik steeds meer aan het idee. I AM A SINGLE MOM. There I said it’. Het is op deze zelfde dag dat ik één van de doelen die ik op mijn visionboard had staan definitief maakte. Een doel die het proces van loslaten pas echt in gang heeft gezet.

De druppel

De innerlijke strijd tussen ‘houd meer van jezelf dan van hem‘ en ‘zonder hem kan je niet functioneren’ heeft lang geduurd. In deel 1 gaf ik al aan dat er in deze serie van confessions geen juicy detail zouden voorkomen. Wat ik wel wil benoemen is dat de stekker eruit trekken voor mij een beslissing was die ik alleen heb genomen omdat ik voelde dat er geen enkele andere keus was. Ik kan mij nog herinneren dat ik mij in mijn hoofd in allerlei bochten aan het wringen was om wat er zich had afgespeeld ongedaan te kunnen maken. Het was onmogelijk en dat ik écht niet meer terug kon naar hoe het was brak mij dagelijks, maar ik deed mezelf ook enorm tekort. Hoewel het uiteindelijk een opstapeling van meerdere gebeurtenissen is geweest, was er in december 2018 een druppel gevallen die de emmer deed overlopen. Achteraf gezien moet ik eigenlijk dankbaar zijn dat deze overgelopen emmer heeft geleid tot de plek waar ik nu sta, maar op dat moment zag ik dat natuurlijk nog niet.

Mommy Guilt

Ik streed ontzettend met schuldgevoel. Naar mezelf, maar vooral naar mijn kinderen. Soms had ik ook het idee dat ook zij het mij kwalijk namen. Ik had nog steeds moeite met uitleggen waarom papa niet meer thuis woonde en zij vonden het nog steeds gek dat zij nu twee huizen hadden. Het kwam wel eens voor dat zij verwijtend ‘ik wil naar papa’ naar mijn hoofd toe smeten, op de simpele momenten waarop ze hun zin niet kregen. Kinderen staan er natuurlijk niet bij stil hoe hard deze woorden aan kunnen komen wanneer je jezelf al constant aan het veroordelen bent. De lading die ik destijds aan deze woorden gaf, was natuurlijk niet de lading die zij bedoelden, maar het raakte  mij evengoed.

Wie ben ik zonder hem

Maart 2018……:‘Mis ik hem, of mis ik iemand om mij heen? Nee, ik mis hem. Loslaten is zo moeilijk. Ik probeer het niet eens meer actief, but I should. Zowel gisteren als vandaag zocht ik aan het eind van de dag een rede om hem bij mij te hebben. Ik weet dat ik dit niet mag voelen’.  Wanneer ik in mijn dagboek blader, lees ik terug hoe ik vocht om mijn emoties de baas te zijn. Ik was enorm streng voor mezelf, baalde van alles wat ik voelde en gaf mezelf überhaupt de ruimte niet om het zwaar te hebben. Ik ben een beetje teleurgesteld in mezelf. Ik was niet productief vandaag. Jammer dat ik het nog niet helemaal onder controle heb. Candy Crush en in bed liggen domineerden mijn dag en de kids hebben de halve dag televisie gekeken. Ik had meer willen doen mét de kids, de dag beter willen benutten en meer willen schrijven.’ 

Als moeder verwachtte ik van mezelf dat ik alles vlekkeloos zou doen; dat is wat wij moeders doen. Dat is wat ik mezelf wijs maakte. Ik verachte mijn lusteloosheid en gebrek aan energie, maar realiseerde mij op dat moment niet dat ik midden in een depressie zat. Daarnaast was ik enorm in de war en moest ik opnieuw stilstaan bij de vraag: ‘wie ben ik zonder hem’. Ik vond deze vraag nog steeds erg moeilijk om te beantwoorden. Zonder hem zag ik mezelf namelijk nog steeds niet in staat voor mezelf en mijn kinderen te zorgen. Er waren veel dingen die ik wilde ondernemen, maar de situatie hield mij gegijzeld. Ik was vergeten dat ik los van dit alles een vrouw was met dromen, doelen en ambities. Inmiddels zat ik 3 hele maanden thuis, liep mijn WW elk moment af en had ik nog geen concreet plan. Mijn gesprekken met mevrouw Linger deden mij beseffen dat ik  bewuster naar mij als persoon moest gaan kijken, maar hoe ik dat precies moest doen wist ik niet. Onbewust had ik al een paar kleine stapjes genomen, maar dat zie ik pas nu dat ik terugblik. Wat zeker was, was dat ik pas vooruit zou komen op het moment dat ik de situatie, of eigenlijk hem durfde los te laten……

Volgende week part 7…..

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

Leave a Reply

CommentLuv badge