4 comments
tfss-ea243505-6111-4df0-85e4-08fafaf7dc94-image

Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase…….. Met deze woorden probeer ik mezelf te overtuigen terwijl mijn 2-jarige dochter zichzelf voor de zoveelste keer gefrustreerd op de grond gooit omdat ze nu even haar zin niet krijgt. Wanneer ik haar vriendelijk doch dringend verzoek om op te staan, kijkt ze mij boos aan en schreeuwt! ze ‘NEE’. Wanneer ik haar streng ‘beveel’ om op te staan begint ze onophoudelijk te huilen en snikt ze ‘NEE’. Het maakt eigenlijk niet uit op welke manier ik het probeer, het antwoord is NEE, NEE, NEE en NEE………en hoe erg dit 3-letter-woord mij tegenwoordig ook frustreert, ik blijf het volgende vol goede moed voor mezelf herhalen: het is een fase!

Ik kan het mij nog herinneren als de dag van gisteren. Mijn oudste dochter Haley-Joy – die inmiddels 4 is – was als 2-jarige peuter een verschrikking. Zij liet mij kennis maken met ‘de Terror Twee‘, waar ik destijds enkel over gehoord had. Ik weet nog dat ik de term altijd wegwuifde en schrok op het moment dat ik ontdekte dat het dus geen mythe was. Ik weet nog hoe bang ik was dat mijn kind chronisch stout was, want haar oren leken letterlijk verstopt en ik dacht dat dit nooit meer over zou gaan. De driftbuien die ze had waren absoluut niet mals en haar bijdehante mond trouwens ook niet. Het woord ‘nee’ was haar stopwoord geworden en ze deed haar uiterste best om mama’s grenzen te overschrijden. Ik weet nog hoe machteloos ik me destijds voelde en hoe vaak mijn ‘decibel level’ boven het hoogste niveau uitsteeg. Gelukkig was het een fase. Ik wist dat toen nog niet, maar ik weet het nu wel, want ze is inmiddels 4 en we staan al weer voor hele andere uitdagingen.

Wat ik toen trouwens ook niet wist, is dat het tik-kel-tje erger kon. Erger in die zin dat kind nummer twee uiteraard ook in de ‘twee-is-nee-fase’ terecht zou komen, maar dan met een flink aantal scheppen boven het wangedrag op. Niemand had mij hier van te voren voor gewaarschuwd….nie-mand. Ik was dus wel voorbereid, maar niet op het feit dat het gedrag binnen de peuterpuberteit zich bij het tweede kind zou gaan verdriedubbelen. Nou is Yanira sowieso wat pittiger dan haar zus op die leeftijd was, maar dit zag ik natuurlijk niet aankomen.

image

Yanira brengt grenzen verleggen naar een andere dimensie en wij zijn als moeder en dochter ook wel een beetje aan elkaar gewaagd. Zij is dat kind dat in de supermarkt op de grond gaat liggen en de hele boel bij elkaar gilt en ik ben die moeder die je midden in de supermarkt met harde hand disciplineert – no matter who is watching. Zij is het type kind dat ‘nee’ niet graag accepteert en ik ben die ‘nee is nee’ mama die niet graag buigt. Daarnaast wil ik dat dingen graag nu gebeuren….guess what, zij ook en dat wordt rommelig wanneer we even niet hetzelfde willen. Ze heeft een heel sterk karakter en alles wordt extra versterkt omdat ze nu midden in peuterpubertijd zit. Nu al een grote mond met uitspraken zoals: ‘ik ga dat niet doen, laat me met rust, ik wil het niet & houd op mama’. Nu al het doordrukken van haar eigen zin en tóch datgene doen waarvoor mama heeft gewaarschuwd. Om het minste en geringste in huilen uitbarsten en gewoon keihard schreeuwen wanneer iets haar niet bevalt. Ze zoekt echt mijn grenzen op en zij weet ook echt welke knoppen ze in moet drukken om mij uit m’n tent te lokken. Yup, we zitten er midden in…heftiger dan ooit en sinds ze in april 2 is geworden hebben we nog een redelijk lange weg te gaan!

Maar weetje… ik laat mij niet uit het veld slaan! Gewapend met een dosis ervaring, sta ik positief in de ‘strijd’…..I did this before en ookal is de uitdaging nu iets zwaarder, ik pak haar met beide handen aan. Wat ik toen niet wist en nu wel, is dat het ook voor haar niet de makkelijkste periode van haar leven is. Ze is geen baby meer, kan al redelijk wat zinnen maken, maar heeft toch nog moeite met zichzelf goed uitdrukken. Ik kan mij voorstellen hoe frustrerend het is om niet begrepen te worden of om dingen zélf te willen doen die niet lukken. Het is niet alleen lastig voor mij. Wederzijds begrip zal het niet worden, maar begrip vanuit mama’s kant is nu – meer dan ooit – ontzettend nodig. Er zijn momenten geweest waarop ik mijn geduld verloor, maar geduld is juist de sleutel….vooral tijdens deze periode. We moeten er gewoon even doorheen….samen. Het is doorbijten tot aan de volgende uitdagende leeftijd en de volgende en de volgende en de volgende….

Aan alle moeders van driftige, dwarse, nee-schuddende peuters midden in de peuterpubertijd…….hang in there. Haal diep adem en repeat after me: ‘Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase……….’

From Serenitheory with love

Instagram Feed

Something is wrong. Response takes too long or there is JS error. Press Ctrl+Shift+J or Cmd+Shift+J on a Mac.

4 Comments

  1. Ge-wel-dig verwoord!! Ik herken mezelf helemaal hierin met mijn 2 jarige terroristje. Meisjes zijn het ergst. Bij mijn zoon (10jaar) viel het allemaal nog wel mee vergeleken met mijn dochter. Indd wat jij zegt…niemand verteld je dat het bij de 2de kind kan verdrievoudigen…jammer. Ik heb soms de neiging om het op te geven, om haar haar zin te geven, maar je hebt gelijk het is een fase en wij komen er samen wel uit, wachtend op de volgende..

    Bedankt voor je geweldige blog!!

    1. Thank you! Hahaha het helpt écht om te weten dat ‘we in this togheter’ als moeders, want soms….pfff ik weet gewoon niet meer waar ik het moet zoeken. De ‘het is een fase’ mantra houd me overeind haha, we got this!

Leave a Reply

CommentLuv badge