3 comments
foto 1 (1)

foto 2 (1)De periode waarin ik mijn zwangerschap ontdekte was een duister dieptepunt in mijn leven. Dat ik nogmaals moeder zou worden, was dat ene lichtpuntje. Dat stukje houvast dat ik op dat moment nodig had. Het is onmogelijk degene die ik ben verloren ooit te vervangen. Het verlies verwerken lijkt tot op heden net zo onmogelijk. Wel ben ik ontzettend dankbaar dat dít bijzondere mensje precies 9 maanden na het grote verlies werd geboren… een geschenk uit de hemel.

Ik weet nog dat ik mij tijdens mijn zwangerschap ontzettend zorgen maakte over de ruimte. De ruimte in mijn hart heb ik het dan over. Mijn dochter, Haley-Joy, nam met haar inmiddels 2,5 jarige bestaan zowat alles in beslag. Ze vulde met haar kleine zelf haast alle ruimte in mijn hart. Hoe moest dat straks dan? Was er dan nog wel plek voor nóg een mensje……? Kon ik mijn liefde wel eerlijk verdelen? Ik raakte bij de gedachte lichtelijk in paniek….het leek totaal uitgesloten. Haley-Joy is mijn wereld, ik kon me het niet voorstellen dat ik straks dan twee werelden zou hebben…

Dat mama gevoel, daar maakte ik op 24 oktober 2011 voor het eerst kennis mee. Ik weet nog hoe overweldigend het was. Ineens was ik mama. Dat aller eerste moment, dat je een blik werpt op het mensje dat 9 maanden lang in je buik heeft gezeten is onbetaalbaar. Een onbeschrijflijk gevoel, waarvan je denkt dat je het slechts 1x kunt ervaren, maar niets is minder waar. Net als haar grote zus liet dit meisje 41 weken op zich wachten en ze was het wachten waard! Wederom, werd ik op 25 april 2014 om 12.15 overspoelt door golven van liefde – dat mama gevoel – en het voelde precies hetzelfde van binnen als de eerste keer. Alle is-er-nou-wel-genoeg-ruimte-angst was spontaan verdwenen. Ik voelde dat mijn hart gevuld werd met liefde. Liefde voor mijn 2e dochter, van wie ik meteen net zoveel ben gaan houden als van mijn 1e dochter. Haar geboorte…… het voelde aan als een deja-vu. Wat was ze prachtig en wat leek ze toch verschrikkelijk op haar grote zus.

Nu ben ik zo’n 3 weekjes mama van twee en voelt aan alsof ze er altijd al was. Ze vult ons aan. Met mijn bijna 3 jaar mama-ervaring, lijkt het dit keer allemaal iets meer vanzelf te gaan. Het is nu allemaal zo herkenbaar. Ik weet dfoto (1)eze keer natuurlijk iets meer over het “moeder zijn” dan toen. Het valt me op dat ik minder bangig ben en veel meer durf dan de eerste keer. Toch leer ik nog steeds nieuwe dingen over moederschap, het blijft een dagelijks groeiproces waar je volgens mij nooit helemaal klaar mee bent. Mama was ik al, maar nu heb ik twee kinderen. Twee dochters. Prachtige meiden zijn het. Het is een voorrecht om mama te zijn. Ook dit keer betrap ik mezelf erop telkens naar haar te staren, mijn kleine nieuwe wonder. Wie had ooit gedacht dat ik dit verliefde gevoel nogmaals zou kunnen voelen. Telkens verdrink ik in haar mooie sprekende, wijze oogjes en wat smelt ik toch wanneer zij haar onderlipje krult als ze even ontevreden is. Alles aan haar is mooi, alles wat ze doet is bijzonder, elk geluidje dat ze maakt klinkt als muziek in mijn oren…Ik ben super trots op haar, mijn dochter. Wij allemaal, want dit kleine meisje heeft alle harten van de mensen om haar heen veroverd.

Yanira Gaelle Rafela Saraï

Wij houden van jou!

In loving memory of my lovely brother Giovanni Rafael Slijters. Every day I miss you more…
You will NEVER be forgotten, I LOVE YOU!

Instagram Feed

Something is wrong. Response takes too long or there is JS error. Press Ctrl+Shift+J or Cmd+Shift+J on a Mac.

3 Comments

  1. Zulke mooie woorden.. Met kriebels in m’n buik las ik je blog.

    Wat ben jij gezegend hoor. Geniet van je prachtige dames ❤️

    ps: je geeft me ‘tweede baby kriebels’..

  2. Wauw wat goed verwoord precies zo voelde ik mij toen en nu.echt het mooiste vd wereld en dat 2x en ik zorg dat t noooooiiiit meer over gaat

Leave a Reply

CommentLuv badge