Toen ik zwanger raakte van Yanira, was Haley-Joy nog geen 2 jaar. Ze voelde aan dat er iets groots stond te gebeuren – dat merkte je aan haar gedrag – maar wat haar precies te wachten stond, dat besefte ze nog niet helemaal. Spelenderwijs probeerde ik haar voor te bereiden op deze grote verandering. Boekjes lezen over de komst van een nieuw gezinslid, video’s & tekenfilms kijken met ‘een nieuw broertje/zusje’ als thema en natuurlijk zoveel mogelijk vertellen over de baby in mama’s dikke buik. Ze vond het fascinerend en speelde vaak met mijn bolle toeter. Vooral vanaf het moment dat de baby schopte was ze niet weg te slaan bij mijn buik. Ik vond het leuk om te zien dat ze toen al onbewust een band aan het opbouwen was met haar kleine zusje. Toch maakt ik mij stilletjes zorgen om de impact die dit op haar zou hebben. Straks moest ze de aandacht ineens gaan delen met een andere mini mensje. Haley-Joy was bijna 2 jaar het middelpunt geweest, hoe zou ze straks omgaan met een gedeelde eerste plaats?

1010222_10203764823826982_5834508089867557382_n

Met open armen

De eerste ontmoeting was geweldig. Ze zag haar mama in een groot ziekenhuisbed liggen met op haar borst een klein mensje. Voorzichtig kwam ze kijken om vervolgens (iets minder voorzichtig) boven op het bed te klimmen zodat ze beter kon kijken. Ik zag haar verliefd worden op het kleine mensje dat vanaf nu nooit meer van haar zijde zou wijken. Haar zusje. 

We hadden een mini supermarkt gekocht, ingepakt en haar vertelt dat haar zusje dit grote cadeau voor haar had meegebracht. Haar reactie was priceless dit maakte alles nóg leuker. Wat was ze haar zusje dankbaar. 

 

IMG_0546Ze is net een mini mama

De tijd kon Haley niet snel genoeg gaan. Nu dat ze haar kleine zusje in haar hart gesloten had, kon ze niet wachten om met haar te spelen. Daar moest ze natuurlijk nog even mee wachten, want de baby kon nog niet zoveel. Dat weerhield Haley er natuurlijk niet van om constant om haar zusje heen te hangen, tot de dag van vandaag is ze niet bij haar weg te slaan. 

Wanneer Yanira huilt weet ze niet hoe snel ze haar moet komen troosten. Met een bezorgd gezichtje aait en troost ze haar. Ze is net een mini mama. Ze vertelt me dan ook wat ik moet doen wanneer Yanira verdrietig is: ‘Mama, Yanira heeft honger, ze moet pap. Mama, Yanira moet een schone pamper of mama, Yanira is moe, ze wilt slapen’. Vol trots kijk ik hoe zij de drang ontwikkeld heeft om voor haar kleine zusje te zorgen. 

Yanira ook!

Ze denkt letterlijk altijd aan haar zusje. Wanneer ik iets voor haar koop is het ‘mag Yanira ook’. Wanneer ik haar vertel dat ik haar lief vind zegt ze: ‘ Yanira is ook lief he’ en waar we ook heengaan ‘Yanira moet ook mee’. Haar zusje is niet meer weg te krijgen uit haar gedachte. 

Ze is een lieve, zorgzame, maar ook bazige zus. Het is duidelijk zichtbaar dat ze weet dat zij de oudste is en zo stelt ze zich ook op. Ze geeft haar zusje ook regelmatig op haar kop wanneer ze volgens haar stout is en leest haar dan streng de les voor – zoals ik al zei, een echte mini mama! Ze vindt het ook hartstikke leuk om samen te spelen, nu dat Yanira wat ouder is gaat dat wat makkelijker, haar geluk kan niet op. 

Gerustgesteld kijk ik toe hoe deze grote zus met haar kleine zusje omgaat. Natuurlijk heeft zij momenten waarop ze ook even klein(er) wilt zijn en stampvoetend de aandacht probeert op te eisen. Het is ook niet niks om deze ineens te moeten delen. Vooralsnog is ze heel snel aan het idee gewend geraakt dat ze vanaf nu nooit meer alleen zal zijn en dat vind ze zo erg nog niet.

Yanira is een kleine bofkont met een zus als Haley-Joy en ik ben ontzettend trots op haar!
De rol van ‘de grote zus’ is haar op het lijf geschreven!

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

Leave a Reply

CommentLuv badge