Het heeft langer geduurd dan van hem verwacht werd, maar het moment is eindelijk aangebroken. Hij loopt. Mijn zoon loopt. Nee, wat zeg ik, hij RENT. Hij rent alsof hij een maand geleden niet door het huis kroop. Hij rent alsof hij een sprintje trok vanaf het moment dat hij mijn baarmoeder verliet. Hij was 1 jaar en 3 maanden toen hij zijn eerste stap zette en vanaf dat moment is hij niet meer te stoppen.

De baby’s om me heen ontwikkelde zich op dit gebied sneller dan mijn Jahno. Uit alle hoeken hoorde ik mensen roepen dat het te lang duurde en dat ik mijn “bangerd” maar eens even wat meer moest stimuleren om nou eens eindelijk uit z’n schulp te krijgen. Eerlijk is eerlijk. Jahno is heel anders dan zijn zussen op deze leeftijd. Ik noem hem mijn kleine “held”, hij is super voorzichtig en laat het duidelijk merken wanneer hij iets nog een beetje eng vind. Dat ventje van mij is een echte kat-uit-de-boom-kijker. Die doet niets voordat HIJ zich op z’n gemak voelt. Dat lopen zag hij dus niet zo zitten, tot op het moment dat hij door had dat het veilig was. Van zijn proces tot prof-wandelaar heb ik een paar mooie lessen geleerd en deze wil ik graag met jullie delen:

  • Les 1: Ik laat pas los wanneer ik er klaar voor ben.
  • De eerste keer dat hij op z’n benen stond, stond hij stevig….maar hij hield mijn hand net zo stevig vast. Hij bleef mijn hand, de tafel – of wat er ook maar binnen handbereik was – vasthouden zolang als nodig. Loslaten was geen optie, todat loslaten een optie was.

  • Les 2: Ik doe het op mijn eigen tempo
  • Al voor dat hij 1 jaar oud was oefende ik stapjes met hem, maar Jahno had absoluut geen haast. Hij nam zijn tijd om de nieuwe fase te ontdekken zonder zich te storen aan zijn moeder – die zijn tempo probeerde op te voeren.

  • Les 3: Ik gebruik ondertussen andere oplossingen
  • Zichzelf verplaatsen was echter geen enkel probleem. Toen hij eenmaal kon staan waren de meubels in huis niet meer veilig. Hij verplaatste zichzelf door het hele huis terwijl hij zich stevig vasthield aan alles waar hij zich aan vast kon grijpen. Zodra hij doorkreeg dat er niets in de buurt was om aan vast te houden kroop hij rustig naar de overkant om zich daar weer aan op te hijsen en verder te lopen.

  • Les 4: Ik vergelijk mijn proces niet met die van anderen
  • Jahno gaat al enige tijd naar de opvang en kindjes van zijn leeftijd liepen daar al vrolijk rond. Hij liet zich echter niet opjagen en vond het prima om zich al kruipend door de ruimte te verplaatsen. Alsof hij dacht “mijn tijd komt nog wel”

  • Les 5: Vallen opstaan en weer doorgaan
  • Nu dat hij kan lopen is hij niet te stoppen, maar hij heeft zo nu en dan natuurlijk nog moeite met het houden van zijn evenwicht. Wanneer hij valt hoor je hem af en toe jammeren, maar kort daarna loopt hij weer vrolijk rond. Hij valt, staat op en wandelt verder alsof het nooit gebeurt is.

Ik realiseer mij hoe zijn weg richting zijn eerste stap in lijn is met dingen in het dagelijkse leven. Hoe we onszelf dwingen om los te laten terwijl we er mentaal nog niet klaar voor zijn. Hoe we te snel willen gaan, terwijl het juist belangrijk is om het tempo aan te houden dat goed voelt.  Hoe we vast raken in een “tunnelvisie” terwijl er meerdere opties zijn. Hoe we onze groei naast dat van een ander leggen en het gevoel krijgen dat we tekort schieten. Hoe we vallen en vergeten dat we een nieuwe kans kunnen creëeren door op te staan. Zijn proces heeft me geleerd dat het okay is om je eigen weg te volgen als je de “eindbestemming” maar bereikt. Ik ben trots op mijn zoon en dankbaar voor de manier waarop hij mij er aan heeft herinnert niet te streng voor mezelf te zijn.


 

 

 

Instagram Feed

Something is wrong.
Instagram token error.

Leave a Reply

CommentLuv badge